Anne Telefondayken Çocuklar Neden Daha Çok İlgi İster?

“Anne, Bana Bak!”

Okul öncesi dönemde çocuklar ebeveynleriyle gün içinde çok sayıda küçük bağlantı kurar. Yaptığı kuleyi göstermek, bulduğu taşı size getirmek, öğrendiği yeni bir hareketi sergilemek ya da yalnızca yaptığı bir şeyi izlemenizi istemek çocuk için iletişim kurmanın yollarıdır. Yetişkin açısından küçük görünen bu anlar, çocuk için oldukça anlamlı olabilir. “Anne, bak!” cümlesinin altında aslında “Benim yaptığım şey senin için de önemli mi?” sorusu bulunabilir. Telefonu elinize aldığınızda ise bakışınız ve dikkatiniz başka bir noktaya yönelir. Çocuk bu değişimi fark ederek bağlantıyı yeniden kurmaya çalışabilir. Daha yüksek sesle konuşması, yanınıza gelmesi, size dokunması veya tam o anda gösterecek bir şey bulması bu nedenle görülebilir.

Az Önce Kendi Başına Oynuyordu, Ne Değişti?

Ebeveynlerin en çok şaşırdığı noktalardan biri budur. Çocuk uzun süredir kendi başına oynarken telefon ortaya çıktığı anda neden anne veya babasına ihtiyaç duyar? Çünkü ebeveynin aynı odada bulunması ile çocuk açısından ulaşılabilir olması aynı şey değildir. Siz başka bir işle uğraşıyor olsanız bile çocuk ihtiyaç duyduğunda size seslenebileceğini, başını kaldırdığında göz göze gelebileceğinizi bilir. Telefon dikkatinizi yoğun biçimde üzerine çektiğinde ise bu ulaşılabilirlik hissi kısa süreliğine değişebilir. Çocuk da dikkatinizi yeniden kendisine yöneltmek için daha fazla iletişim kurmaya çalışabilir.

“Bir Dakika” Çocuk İçin Ne Kadar?

“Bir dakika, hemen geliyorum” yetişkinler için oldukça açık bir cümledir. Ancak okul öncesi dönemde zaman kavramı henüz gelişmekte olduğu için “birazdan”, “sonra” veya “beş dakika sonra” gibi ifadeler çocuk açısından oldukça soyut kalabilir. Bu nedenle zamanı daha somut hâle getirmek işe yarayabilir. “Bu mesajı gönderince resmine bakacağım”, “Telefon konuşmam bitince bana gösterebilirsin” veya “Sen yapbozunun bu kısmını yaparken ben de işimi bitireceğim” gibi ifadeler çocuğun beklemesini kolaylaştırabilir. Böylece çocuk yalnızca beklemesi gerektiğini değil, beklemenin sonunda ne olacağını da bilir.

Her Seslendiğinde Telefonu Bırakmak Gerekir mi?

Elbette hayır. Çocuğa ilgi göstermek, her istediği anda bütün işlerimizi bırakmak anlamına gelmez. Çocukların ebeveynlerinin her zaman yalnızca kendileriyle ilgilenemeyeceğini öğrenmeleri de gelişimin doğal bir parçasıdır. Beklemek, başkasının konuşmasını tamamlamasına izin vermek ve ihtiyaçlarını kısa süreliğine erteleyebilmek zamanla gelişen önemli becerilerdir. Burada önemli olan, çocuğa sınırsız ilgi sunmak yerine dikkatiniz başka bir yerde olduğunda bile onu fark ettiğinizi gösterebilmektir. Bazen kısa bir göz teması kurarak “Seni duydum, bunu bitirdiğimde sana bakacağım” demek bile yeterli olabilir.

“Seni Unutmadım” Mesajı

Çocuğa “Birazdan seninle ilgileneceğim” dedikten sonra gerçekten geri dönmek önemlidir. Telefonu bıraktığınızda “Şimdi hazırım, bana ne gösterecektin?” diye sormak oldukça basit görünse de çocuk açısından güçlü bir mesaj taşır: “Seni erteledim ama unutmadım.” Bu yaklaşım aynı zamanda çocuğun beklemeyi öğrenmesini de destekler. Çocuk zamanla anne veya babasının o anda meşgul olabileceğini ancak uygun olduğunda yeniden kendisine döneceğini deneyimlemeye başlar.

Bazen Birkaç Dakika Yeter

Çocuklarla geçirilen zaman söz konusu olduğunda yalnızca sürenin değil, o zamanın niteliğinin de önemli olduğunu unutmamak gerekir. Bazen çocuğun ihtiyacı saatlerce birlikte oyun oynamak değildir. Birkaç dakikalığına gözlerinin içine bakmanız, anlattığını gerçekten dinlemeniz veya yaptığı şeyi merakla incelemeniz onun için oldukça değerli olabilir. Gün içinde defalarca duyduğumuz “Anne, bak!”, “Beni izle!” veya “Bir şey göstereceğim!” cümleleri zaman zaman yorucu gelebilir. Ancak bu cümlelerin altında çoğu zaman oldukça basit bir mesaj vardır: “Benim dünyama biraz gelir misin?” .

Çocuğunuz siz telefonu elinize aldığınızda daha fazla ilgi istemeye başladığında bunu yalnızca söz kesme, sabırsızlık veya dikkat çekme davranışı olarak değerlendirmek yerine bir bağlantı kurma girişimi olarak da görebilirsiniz. Her çağrısına anında cevap vermek veya her seferinde telefonu bırakmak zorunda değilsiniz. Çocuğun öğrenmesi gereken şey, anne ya da babasının dikkatinin her zaman yalnızca onda olmayacağıdır. Ancak aynı zamanda dikkatiniz başka bir yere yöneldiğinde aranızdaki bağın kaybolmadığını da bilmeye ihtiyaç duyar.